De film gaat over drie tieners die op het punt staan volwassen te worden. Hun eerste voorzichtige stappen op het pad van de liefde, verlangens, vriendschap, ontgoochelingen en de gevolgen die dit meebrengt waardoor ze hun persoonlijkheid vormen en sterker de volwassen wereld kunnen instappen. Dit speelt zich allemaal ver, en zonder enige invloed, af van volwassenen die dan maar sporadisch eens in beeld worden gebracht.
Bij elke review van La naissance des pieuvres wordt de Zweedse film Fucking Amal van Lukas Moodysson in één adem genoemd. Dit is natuurlijk vanzelfsprekend want beide films behandelen hetzelfde thema maar daar houd voor mij de vergelijking ook op. Céline Sciamma pakt het onderwerp veel subtieler aan dan Lukas Moodysson. Ook de beweegredenen van de hoofdpersonages in Fucking Amal zijn veel duidelijker dan bij de film van Celine Sciamma. Floriane blijft een niet te doorgronden personage waarbij je je dan ook afvraagt of ze alles niet speelt. Dit is veel duidelijker in Fucking Amal en geeft je zo het gevoel dat alles wel goed komt op het einde, als het ware een feelgood movie. Veel scenes uit Water lilies (La naissance des pieuvres) gaan mij ook veel meer bij blijven. Nog één groot verschil is dat in La naissance des pieuvres geen inmenging of beïnvloeding is van volwassenen. De tieners leven als het ware in hun eigen wereldje. Dit alles maakt dat ik het regiedebuut van Celine Sciamma met voorsprong de voorkeur geef op Fucking Amal van Lukas Moodysson.
De prachtige soundcapes van Para One geven deze film nog een extra boost. Ook het nummer van niemand minder dan Jones & Stephenson in de adembenemende clubscene is voor mij pure nostalgie. Dit is één van de weinige films waaraan ik de maximum score geef. Een film die voor mij blijft groeien en mij telkens terug weet te raken.