Ixcanul ****

Ixcanul is het woord voor vulkaan die gebruikt wordt in de Maya taal die een land als Guatemala rijk is en als je over Guatemala spreekt kan je niet om de vulkanische activiteit heen. Het verhaal speelt zich dan ook af onderaan een niet nader vernoemde vulkaan, op de zwarte flanken en de vruchtbare vlakten die de vulkaan nalaat.

Maria, gespeeld door de schitterende debutante María Mercedes Coroy, is een 17-jarig meisje van een arm gezin die leeft op het platteland en verblijft in één van de huisjes van de koffieplantage waar ze werken. Haar vader en moeder willen het beste voor hun dochter en zijn dan ook maar al te blij wanneer er zich een huwelijkskandidaat aanmeldt. Maria van haar kant zou liever met een jongen naar het beloofde land trekken die zich achter de vulkaan bevindt. El Peppe, de jongen waarmee ze zou vertrekken, wil haar wel meenemen maar daar staat wel iets tegenover.

Jayro Bustamante, de regisseur van deze film, baseerde zich op een waargebeurd verhaal die hem enkele jaren terug door een vrouw verteld werd. Ixcanul is ook zijn langspeelfilmdebuut. Voor de cinematografie werkte hij samen met Luis Armando Arteaga die ook al het camerawerk voor zijn kortfilms verzorgde.

Prachtige beelden van het landschap onder het steeds aanwezige geroffel van de vulkaan. Op het arme platteland maakt bijgeloof en symboliek een groot deel van het dagdagelijks leven uit zoals offers brengen aan de vulkaan of bidden voor al het goede die nog op hun pad moet komen. Dit bijgeloof heeft de film een wat komische insteek maar brengt ook heel wat problemen met zich mee. Guatemala, een land waar corruptie en de macht van het geld welig tieren en de verschillen tussen het platteland en de verstedelijkte gebieden extreem zijn. Ook de verschillende talen zoals het Spaans en de prachtige Maya taal die door de hoofdpersonages worden gesproken leiden soms tot problemen en zelfs misbruik.

Een indrukwekkend regiedebuut en een regisseur om de komende jaren te blijven volgen.

Fúsi ****1/2

De IJslandse regisseur Dagur Kári maakt met een zijn nieuwste film “Fúsi” een klein maar subtiel meesterwerkje.  

Fúsi is drieënveertig jaar oud en leeft nog steeds bij zijn over beschermende en betuttelende moeder op een klein appartement in een niet nader vernoemde stad in IJsland. Daar vult hij de tijd met zijn dagdagelijkse taken, zoals het ruimen van sneeuw, en zijn passionele hobby die hij samen met een vriend beoefent. Als gevolg van zijn introverte persoonlijkheid wordt hij in zijn omgeving en op zijn werk gezien als een vreemd iemand en door de weinige of beperkte omgang met andere is hij vooral dan op zijn werkplaats de kop van jut. Door een cadeau van zijn moeder, maar vooral haar vriend, proberen ze hem wat meer uit het huis te krijgen en sturen hem op dansles. Deze gebeurtenis zorgt ervoor dat zijn vastgeroest leventje volledig omgewoeld wordt.

De focus ligt volledig op Fúsi, een fantastische acteerprestatie van Grunnar Jónsson, die voorgesteld wordt als een warm persoon. Door zijn danslessen legt hij zijn eerste contacten en vriendschappen buiten zijn vertrouwelijk wereld en bloeit hij meer en meer open. Dit lijdt natuurlijk tot de nodige misverstanden en problemen met alle gevolgen van dien. 

Hoe ontroerend mooi kan je een film niet maken? En daarbij maakt de regisseur geen gebruik van de uitgestrekte landschappen om de gemoedstoestand van Fúsi te onderstrepen wat een sterk pluspunt is aan deze film. De aanwezige subtiele humor en de fantastische soundtrack, die verzorgd wordt door scenarist Dagur Kári als lid van de IJslandse band “Slowblow”, maken het af. Een film die mij direct zin heeft om vroeger werk van deze regisseur op te zoeken.

Whiplash ****

"Streven naar perfectie vergt iets van een persoon"

"Whiplash", een drama met een buitengewoon sterke en onvergetelijke vertolking van J.K. Simmons. Hij speelt zo sterk dat hij alle aandacht naar zich toe trekt. Als Terence Fletcher, een muziekleraar, probeert hij op een dictatoriale militaristische wijze het beste in zijn studenten naar boven te halen om dan nog een stukje verder te gaan.

Als eerstejaars student aan één van de beste muziekscholen van het land wil de jonge drummer Andrew Neyman, gespeeld door Miles Teller ( The Spectacular Now ), ooit één van de grootste worden. Hij krijgt de kans om in het orkest van Fletcher een 'kernlid' te worden maar daar moet hij of wil hij veel voor opgeven.

Met "Whiplash" heeft Damien Chazelle met zijn tweede langspeler een zeer sterk muzikaal drama neergezet gebaseerd op zijn gelijknamige kortfilm. Wat de film vooral sterk maakt is het in beeld brengen van de intens fysieke uitputtingsslag die de jonge Andrew moet doorstaan om zijn doel te bereiken want het is niet alleen hij die op het stoeltje achter de drums aast.

Verder een prachtige drumsolo, mooie shots van het drummen, een kijk, als leek, op de verschillende ritmes die mogelijk zijn op drums en de gespannen sfeer tussen leraar en student maken deze langspeler boeiend om naar te kijken.

Groot pluspunt in deze muzikale film is natuurlijk de soundtrack door zijn huiscomponist Justin Hurwitz die ook al instond voor de muziek van zijn debuutfilm en ook de nieuwe speelfilm van Damien Chazelle, "La La land" voor zijn rekening zal nemen. De voor een Grammy genomineerde componist Tim Simonec stond in voor de originele Jazz songs. Hoewel ik big band en Jazz muziek niet bij mijn favoriete genres kan beschouwen heb ik heel erg en intens genoten van deze film.

Dit was een heel late toevoeging aan mijn programma op het afgelopen Film Fest Gent, dit door de positieve geruchten in de wandelgangen. Zeker en vast geen verkeerde keuze.

Relatos Salvajes ****

De Argentijnse regisseur Damián Szifron zet met zijn derde langspeelfilm, Relatos Salvajes, zijn thuisland nog maar eens op kop in één van mijn toplijstjes van films die ik heb gezien op filmfestivals. De enige film uit Latijns Amerika en meteen is het weer raak op het afgelopen filmfestival van Oostende. (2014)

De film bestaat uit een zestal gebeurtenissen die op een dag voor ieders deur kunnen liggen, situaties waarin je jezelf verliest, waar je niet weet wat je doet, waar het zwart wordt voor je ogen. Iedereen heeft een breekpunt en iedereen kan met de juiste triggers ontploffen of op het verkeerde spoor geraken. Dit is het grote hoofdthema van Relatos Salvajes. Hoewel het zo zwaar niet naar de kijker gebracht wordt.

De toon wordt direct gezet met het opmerkelijke beginverhaal nog voor dat de begingeneriek is voorbijgekomen. De regisseur speelt met verschillende tijdsduren en een mengeling van verschillende genres waardoor het voor de kijker nooit saai wordt en je geboeid blijft uitkijken naar wat nog komen gaat. Het niveauverschil tussen de verhalen, hoewel er geen ondermaats verhaal inzit, wordt heel goed gecompenseerd door de hoofdpersonages die in de verschillende verhalen worden opgevoerd.

Thema's als wraak, overspel, agressie, omkoping, schuld, moord, corruptie zitten verweven in de zes verhalen soms op een meer ernstige en donkere toon en soms compleet over the top en absurd hilarisch maar steeds blijft het interessant om naar te kijken.

Heerlijke cinema!!

Kreuzweg ****

In nomine patris, filii et spiritus sancti

“Kreuzweg” verwijst naar de lijdensweg die Jezus met het kruis heeft moeten afleggen van de plaats waar hij ter dood werd veroordeeld tot waar hij aan het kruis zou sterven waarmee Jezus zo de zonden van de mensheid vergeeft. De veertien stappen van deze kruisweg zijn de rode draad in dit sterk religieus drama van de Duitse regisseur Dietrich Brüggemann.

Deze martelgang wordt geprojecteerd op het leven van de veertien jarige diep katholiek gelovige Maria die in volle voorbereiding is naar haar heilig vormsel. Door de beschermende en harde katholieke hand binnen het gezin waar Maria opgroeit is ze vastberaden haar leven volledig in het teken te stellen van Jezus. Kan zij, weg van onder de vleugels van het beschermende gezin en als beginnend studente, in haar geloof volharden of zijn er stilletjes aan wat barstjes op te merken. 

De verschillende stappen en hun bijbehorende titel worden in de film gebruikt als hoofdstukken en tonen in fragmenten de lijdensweg van Maria. Hierbij wordt gebruik gemaakt van een vast camerastandpunt bij iedere scene, de bewegingen van de camera beperken zich tot enkele malen gedurende de volledige lengte van de film.

De confrontaties tussen Maria en haar moeder die het geloof tot op de letter volgt is het sterkste van deze film dankzij de buitengewoon sterke acteerprestaties van zowel Lea Van Acken (Maria) en Fraziska Weisz (Mutter). In plaats van haar dochter bij te staan wordt Maria herhaaldelijk erop gewezen dat ze haar geloof verzaakt.

Bijzondere film met een zwaar thema maar die op een aangename wijze gebracht wordt.