Pablo Berger brengt met zijn nieuwste prent een bijzonder eigenzinnige adaptatie van het wereldberoemde sprookje van de gebroeders Grimm. Hij verweeft het sprookje met Spaanse thema's zoals de toreadors en flamenco en maakt er een stomme zwart/wit film van. Niet veel hebben hem dit voor gedaan in een tijd van 3D en CGI. Enkele jaren terug was er de Argentijnse film "La Antena" van Esteban Sapir, die tevens zijn debuut was, en nog korter bij kwam Hollywood met Michel Hazanavicius "The Artist".
Alles uit het originele verhaal van Blancanieves komt aan bod tot zelfs de niet weg te denken dwergen waardoor het zeer herkenbaar is maar Pablo berger heeft er zijn eigen touch aan waardoor bv. de spiegel hier niet is te zien. Zijn manier om dit niet onbelangrijk stuk uit het verhaal uit te beelden vond ik geniaal gevonden.
De twee actrices, Sofía Oria, die de kleine Carmencita vertolkte, en Macarena García, die gestalte gaf aan de jongvolwassen Carmen schitteren op het scherm maar het is Maribel Verdú die een briljante rol neerzet als de boze stiefmoeder. Al van bij de eerste kennismaking met haar personage bekruipt je een onbehaaglijk gevoel en druk ze meteen ook haar stempel op de film. De boosaardigheid druipt bij momenten van het witte doek.
Op cinematografisch vlak ziet het er allemaal keurig uit maar komt het niet in de buurt van zijn schitterende voorganger uit Hollywood. Op emotioneel vlak zit alles wel goed en Alfonso de Villalonga brengt een verrassend sterke instrumentale soundtrack verweven met de typerende flamenco ritmes.
Pittig detail misschien is dat deze film de Spaanse inzending is en getipt werd voor de oscar voor beste niet Engelstalige film maar door de kritiek en protest die de film kreeg op het aanwezige dierenleed liet de The Academy al verstaan dat de kans onbestaande is dat Blancanieves het felbeheerde beeldje in de wacht zal slepen. Bekend is dat negen dieren tijdens de productie van de film om het leven kwamen.
