Tinatin Kajrishvili maakt met haar debuutfilm een (gevangenis)drama waarin Nutsa, een jonge Georgische vrouw met twee kinderen, wacht zoals zovelen op de vrijlating van haar vriend uit één van de Georgische gevangenissen. Wanneer de uiterst strakke reglementering van het gevangenisregime wat versoepeld wordt ziet Nutsa haar kant schoon om tweemaal per jaar bij haar geliefde te kunnen verblijven binnen de gevangenismuren. Er is maar één enkele voorwaarde aan verbonden, je moet getrouwd zijn.
Het huwelijk die toch één van de mooiste dagen uit je leven zou moeten zijn vindt voor de verschillende vrouwen plaats binnen de kale muren van de gevangenis. Met enkel twee medewerkers van de gevangenis, een cipier en de sociale werker, als getuigen, een kort bij elkaar zijn en een vlugge krabbel op een papiertje wordt dit afgeschilderd als een gevoelloos niemendalletje.
Hoewel de gevangenissen in Georgië een slechte reputatie hebben en als mensonwaardig worden bestempeld is dit niet het punt waar de regisseuse zich op focust. Ze richt zich op het moeilijke leven van Nutsa buiten de gevangenis. Hoewel ze geholpen wordt en affectie krijgt van iemand leeft ook zijn tussen vier kale muren in haar appartement, het enige verschil is dat er op deze muren geen prikkeldraad aanwezig is.
Met de jonge actrice, Mari Kitia die de film draagt en een puike acteerprestatie neerzet, heeft de regisseuse hier een sterk drama neergezet waar je niet bepaald vrolijk van wordt en je bij de eindgeneriek even naar adem doet happen.
Een sterke debuutfilm.