De film start met een interview van een moeder van een 14 jarig meisje dat een leeftijdsgenootje heeft vermoord gevolgd door een interview met de vader van het vermoorde meisje. De moeder is diep beschaamd over het gebeuren en wil de vader van het vermoorde meisje ontmoeten om vergiffenis te vragen voor de daden van haar dochter. De vader van zijn kant, die nog maar net zijn vrouw verloren heeft aan kanker, wil van geen genade weten en wil de moeder kost wat kost niet ontmoeten. Hij heeft zijn werk op en trekt naar een afgelegen dorpje waar hij in een smelterij gaat gaan werken. Hij verblijft er in een hotel waar door het lot de moeder in de keuken werkt, dus beide komen elkaar bijna elke dag tegen in de refter....
In deze film van de Japanse regisseur Masahiro Kobayashi ( Bashing ) zijn de enige dialogen in de film deze die gezegd worden in het interview. Voor de rest bestaat de film uit scènes die telkens opnieuw terug herhaald worden. Maar voor wie de film aandachtig volgt is er telkens een kleine verandering merkbaar waardoor de spanning tussen de moeder en de vader steeds meer voelbaar wordt. Daardoor blijf je als het ware aan het grote scherm gekluisterd.
Dergelijke adembenemende cinema had ik nog nooit gezien en kon ik ook met niks anders vergelijken, een pièce unique. Voor mij was dit de beste film die ik op het Cinema Novo Festival (2009) heb gezien,waarin de focus de Japanse film was, en een unieke en bijzondere intense filmervaring. Dat er tijdens de voorstelling mensen de zaal verlieten, een drietal om exact te zijn, kan ik volledig begrijpen. Voor mij was dit cinema van de hoogste plank en daarvoor ook een heel hoge score.