De astronomen zoeken naar het verleden en het ontstaan van het universum door het afspeuren van de sterrenhemel, de archeologen graven zich een weg naar het verleden en de vrouwen van de Atacama-woestijn zoeken naar de resten van dierbaren en familieleden die verdwenen zijn tijdens de dictatuur van Pinochet.
Schitterende beelden van de kosmos en aangrijpende beelden uit de archieven wisselen elkaar af met ontroerende en verhelderende getuigenissen van mensen die deze zwarte periode hebben meegemaakt en overleefd. Ik denk maar aan de vrouw die stelt dat de telescopen beter eens naar beneden gericht zouden worden zodat ze hun nabestaanden zouden kunnen vinden of aan de grootouders van Valentina die een verscheurende keuze moeten maken en de manier waarop Valentina daar mee omgaat. Tijdens deze getuigenissen is de regisseur niet opzoek naar het sentimentele door close-ups te nemen maar blijft op een afstand en last zelf een pauze in door beelden te laten zien van de woestijn wanneer één van de getuigen op het punt staat in tranen uit te barsten.
De laatste scene vond ik fantastisch mooi. Voor mij was dit de beste film die ik in het filmjaar 2011 heb mogen zien. Ik kan me moeilijk voorstellen dat de politieke leiders uit Chili bij het zien van deze documentaire rustig op hun stoel kunnen blijven zitten.