Lost in Translation ****1/2

Ontspoorde liefdesrelaties, is het nu een prille of een uitgebloeide, staan centraal in dit fantastisch drama van Sofia Coppola. ( The virgin suicides ) Bob Harris, gespeeld door een briljante Bill Murray en Charlotte, vertolkt door een beeldschone Scarlett Johansson zij beide de weg kwijt binnen hun relaties. Als dit dan nog eens geplaatst wordt in een metropool als Tokyo, waar de cultuurshock niet groter kan zijn, krijgt de ontsporing binnen hun relaties nog een extra dimensie mee. Bob en Charlotte lopen elkaar, door hun insomnia, in de bar van het hotel waar ze verblijven tegen het lijf en beleven in het nachtelijk doolhof van Tokyo unieke avonturen waardoor ze een hechte vriendschapsband opbouwen. De ervaring van Bob Harris en de onzekerheid van Charlotte binnen hun relatie zijn een perfecte match en dat ontplooit zich in prachtige onvergetelijke scenes.

Sofia Coppola maakt in vrijwel iedere scene gebruikt van een handheld camera en maakt van het Tokyo by night als het ware een extra personage.

De subtiele humor die frequent aanwezig is en de interacties tussen Bill Murray en Scarlett Johansson ( deze vertolking vind ik nog steeds één van haar sterkste samen met haar vertolking in Girl with a pearl earring van Peter Webber ) is grappig en mooi gebracht. In de soundtrack vinden we nummers terug van Air, Squarepusher, Phoenix, My Bloody Valentine en de enige Japanse performer op de soundtrack Kaze Wo Atsumete met het van 1971 daterende nummer Happy End. Meer hoeft niet gezegd te worden.
Zelf zal ik nooit vergeten dat ik bij het zien van deze film in de bioscoop er maar niks aan vond, maar dit is nu, na vele malen te hebben herzien, een film die steeds is gegroeid en zo een plaats heeft verworven tussen mijn favoriete films.