In de hoofdrollen zien we niemand minder dan Morgan Freeman (William Somerset) en Brad Pitt (David Mills). Twee rechercheurs, de één al uitkijkend naar zijn pensioen en de andere die staat te popelen om zijn plaats in te nemen. Gwyneth Paltrow, één van mijn favoriete actrices, als de vrouw van David Mills. En als laatste Kevin Spacey die de rol van koelbloedige, compromisloze seriemoordenaar op een bangelijk realistische manier neerzet.
Het verhaal opgebouwd volgens de zieke maar tot in de details gestructureerde gedachtegang van een seriemoordenaar, die de zeven hoofdzonden als leidraad neemt voor zijn werk, is heel sterk en voorzien van een bijzonder gedetailleerde mise-en-scène waardoor je praktisch bij elk beeld als het ware ogen tekort komt. Vooral het aanzicht en de aankleding van de misdaadplaatsen zelf en het ontdekken van het appartement van Jonathan Doe zijn visueel heel sterk. Daarbij vind ik nog dat vooral de scenes tussen Paltrow en Freeman de film een grotere diepgang meegeven. Met het ontbijt tussen die twee als mijn favoriete scene uit heel de film.
Kortom een film waarvoor ik mij telkens hij op televisie wordt gespeeld met plezier in de luie zetel plof en iets meer dan twee uur geniet.